Nazywana jest 'Aniołem z Auschwitz” i 'Diamentem wśród popiołów”. W obozie narażała swoje życie dla innych, była także gotowa oddać życie za współwięźniarkę. Była dziennikarką w czasopiśmie diecezjalnym 'Nasza Sprawa”, gdzie odpowiadała za wydawanie specjalnego dodatku dla dzieci.
Postulator procesu beatyfikacyjnego ks. prof. Stanisław Sojka był w Watykanie i przekazał dokumenty procesowe do Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.
– W Watykanie złożyłem akta procesowe liczące siedem tysięcy stron w języku włoskim i tam gdzie trzeba było w języku łacińskim. Zawierają one opis całego życia Stefanii Łąckiej, począwszy od rodziny, w której się urodziła, poprzez szkołę, bohaterskie działania w czasie II wojny światowej. Są to także świadectwa ludzi, którzy znali Stefanię Łącką. Dokumenty zostały przyjęte przez podsekretarza Dykasterii ks. Bogusława Turka w obecności relatora o. Szczepana Praśkiewicza, które zostaną rozpatrzone przez prefekta kardynała Marcello Semeraro.
Ks. prof. Stanisław Sojka prosi wszystkich o modlitwę o wyniesienie na ołtarze Sługi Bożej Stefanii Łąckiej.
Proces przechodzi w etap rzymski.
– Ten etap polega na analizie życia Sługi Bożej Stefanii Łąckiej przez teologów i historyków. Nie znamy daty rozpoczęcia etapu rzymskiego. Bardzo dziękuję księdzu prałatowi Pawłowi Obiedzińskiemu, pracownikowi Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej Sekcji ds. Relacji z Państwami i Organizacjami Międzynarodowymi, który umożliwił mi przekazywanie akt procesowych.
Przekazanie dokumentów wieńczy etap diecezjalny procesu. Trwał on trzy lata. Uroczysta sesja kończąca ten etap odbyła się rok temu w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Stefanii Łąckiej otwarto po zasięgnięciu opinii Konferencji Episkopatu Polski i otrzymaniu zgody watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Pierwsza sesja procesu beatyfikacyjnego odbyła się 8 września 2021 roku.
Stefania Łącka urodziła się 6 stycznia 1914 roku w Woli Żelichowskiej (parafia Gręboszów). Wychowana była w bardzo pobożnej rodzinie. Od najmłodszych lat była zaangażowana w życie Kościoła. W okresie nauki, była członkiem, a następnie prezesem Solidacji Mariańskiej.
Przed jak i w trakcie II wojny światowej podejmowała działalność ewangelizacyjną, nowymi wówczas, środkami. W latach 1934-1939 pisała w powołanym przez biskupa tarnowskiego Franciszka Lisowskiego czasopiśmie diecezjalnym 'Nasza Sprawa”, gdzie była odpowiedzialna za wydawanie specjalnego dodatku dla dzieci 'Króluj nam Chryste”. Łącznie napisała ponad 700 artykułów.
Po wybuchu II wojny światowej, wraz z całą redakcją, włączyła się w konspiracyjną działalność wydawniczą. W 1941 roku została aresztowana przez gestapo, a w 1942 roku trafiła do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie nadano jej numer 6886.
W obozie odznaczała się samarytańską postawą wobec więźniarek, którym służyła wsparciem i pomocą. Nazywały ją 'Ziemskim Aniołem Stróżem”. Pod koniec czerwca 1942 roku, w czasie dziesiątkowania po ucieczce jednej z więźniarek, zadeklarowała, że jest gotowa pójść na śmierć za swoją koleżankę i współwięźniarkę, Helenę Panek, jeżeliby została wywołana.
W 1943 roku, znając biegle język niemiecki, pracowała w szpitalu obozowym jako pielęgniarka, gdzie usługiwała ciężko chorym, a także narażając życie chrzciła noworodki.
Pod koniec stycznia 1945 roku, po wyzwoleniu, opuściła obóz i wróciła do Woli Żelichowskiej. Rozpoczęła także studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Niestety pobyt w obozie znacząco wpłyną na jej zdrowie. Wycieńczona przez choroby zmarła 7 listopada 1946 roku w Krakowie w wieku 33 lat. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Gręboszowie.
