Zobacz galerię:
476118341_613875008000681_1555906091304858865_n
fot. Wydział Misyjny Kurii Diecezjalnej
W 2024 roku w szpitalu w w Bagandou przeprowadzono ponad 100 operacji, odebrano 160 porodów. Niemal 2000 osób było hospitalizowanych. Skonsultowano ponad 2000 Pigmejów, z myślą o których ten szpital został wybudowany. U niemal 150 pacjentów przeprowadzono transfuzję krwi. Ponad 1200 osób leczono na malarię. Przybywający tu polscy oraz innej narodowości lekarze różnych specjalizacji oraz dentyści, czynią dużo dobra dla miejscowej ludności.
Szpital posiada blok operacyjny, oddział pediatrii, gabinet dentystyczny i oddaną niedawno izbę porodową. Biskup z Tarnowa spotkał się z personelem szpitalnym liczącym 30 osób. Pracownicy zgłaszali swoje oczekiwania, otrzymując na niektóre pozytywne odpowiedzi. Dziękowali też Kościołowi tarnowskiemu za nieoceniony dar, którym jest ta placówka medyczna.
Relacja ks. Krzysztofa Czermaka
Bp Leszek Leszkiewicz dotarł do oddalonego od stolicy o 135 km Bagandou, gdzie obecność tarnowskich misjonarzy datuje się od 1998 r. W ten sposób zaczęła się obecność tarnowska w nowej diecezji Mbaïki. Jest to obecność bardzo znacząca, bowiem w tej miejscowości oprócz pracy ewangelizacyjnej podejmowanej na miejscu w parafii i w 13 wioskach dojazdowych, powstał szpital wybudowany i utrzymywany przez diecezję tarnowską z ofiar zbieranych przez kolędników misyjnych.
To obiekt, który powstał, rozwijał się i jest pięknie utrzymany dzięki osobom świeckim, kiedyś i obecnie tu pracującym. Szpital posiada blok operacyjny, oddział pediatrii (powstał z myślą o pomocy dzieciom), gabinet dentystyczny i oddaną niedawno izbę porodową. Kierowany jest obecnie przez s. Donatę Ferrari, włoską komboniankę, którą wspomagają panie posłane przez diecezję tarnowską: Agnieszka Nowak – pielęgniarka i Katarzyna Kępa koordynatorka wielu spraw życia szpitalnego.
Biskup spotkał się z personelem szpitalnym liczącym 30 osób. Przez swego przedstawiciela pracownicy szpitala zgłaszali swoje oczekiwania, otrzymując na niektóre pozytywne odpowiedzi. Dziękowali też Kościołowi tarnowskiemu za nieoceniony dar, którym jest ta jednostka zdrowia.
Biskup Leszek Leszkiewicz przewodniczył Mszy św. celebrowanej już w perspektywie Światowego Dnia Chorego. W swojej homilii mówił o miłości Boga, miłości w rodzinie i szacunku w niej do ludzi starszych i chorych.
Szpital w Bagandou jest największym z realizowanych przez kolędników misyjnych diecezji tarnowskiej projektów. Polega on na wybudowaniu i prowadzeniu szpitala na terenie misji prowadzonej przez tarnowiaków. Ten szpital został określony jako 'Perła Lobaye”, a jego autorem jest włoski lekarz, profesor ortopedii Carmelo Fontanazza, który odwiedził Bagandou i pozostał pod wrażeniem tej jednostki zdrowia. W kraju, gdzie na jednego lekarza przypadało i przypada kilkanaście tysięcy mieszkańców, budowa podobnej instytucji nie wymagała specjalnego uzasadnienia. Dodajmy, że Lobaye to nazwa krainy geograficznej na południu kraju, ale też rzeki, która przezeń przepływa.
Do szpitala zapraszani byli fachowcy w różnych dziedzinach i o różnych profesjach, służących funkcjonowaniu tej potrzebnej instytucji. Na przestrzeni lat było ich wielu. W tym dziele uczestniczyły dziesiątki osób świeckich, wśród których znajdziemy absolwentkę misjologii, lekarzy, pielęgniarki, laborantki, stomatologów, położne, pedagogów, elektryków, budowlańców, a także osoby konsekrowane. Zdziwienie może wywołać przyjazd pilota czy politologa. Osoby legitymujące się najdłuższym stażem na przestrzeni 20 lat funkcjonującego szpitala to: p. Elżbieta Wryk – dyrektor – niemal 7 lat (w Afryce 14 lat), p. Izabela Cywa – pracownik i dyrektor – niemal 4 lata, p. Zofia Kaciczak – lekarz i dyrektor (3 lata), p. Zofia Bieryt – pielęgniarka – 2 lata (w ogóle w Republice Środkowoafrykańskiej 6 lat).
Mówiąc o wolontariuszach przybywających do szpitala nie sposób nie zaznaczyć, że ich lista jest bardzo długa. Nie licząc staży kleryckich, liczba wolontariuszy wyniosła 51 osób. Nie do przecenienia jest praca elektryków i budowlańców z diecezji tarnowskiej.
Wśród tych, którzy przybywali z posługą do szpitala, są różne kategorie wolontariuszy: wspomniani wyżej lekarze, dentyści, pielęgniarki, położne, pracownicy administracyjni, ale też budowlańcy i elektrycy. Dobre obecnie funkcjonowanie szpitala to owoc ofiarnie pracujących pań Elżbiety i Izabeli jako dyrektorek szpitala. W minionym 2024 roku usług szpitala skorzystało niemal 6600 pacjentów, przeprowadzono ponad 100 operacji, odebrano 160 porodów. Niemal 2000 osób było hospitalizowanych. Skonsultowano ponad 2000 Pigmejów, z myślą o których ten szpital został wybudowany. U niemal 150 pacjentów przeprowadzono transfuzję krwi. Ponad 1200 osób leczono na malarię. Przybywający tu polscy oraz innej narodowości lekarze różnych specjalizacji oraz dentyści, czynią niesłychane dobro dla miejscowej ludności.
Osoba ks. Marka, ciągle posługującego na środkowoafrykańskiej ziemi, obecnie w Bouar, stoi u początków dwóch misji w diecezji Mbaïki. Po ks. Marku, który potem jeszcze tu powrócił (wybudował plebanię, pawilon katechetyczny i szpital), przez długie lata proboszczem w Bagandou był ks. Mieczysław Pająk, który pozostawił misję z wybudowanym przez niego w wielkim trudzie pięknym kościołem i kaplicami w wioskach. Powstała więc misja w Bagandou. Wśród należącej do niej 14 wiosek, 6 jest pigmejskich, szczepu i języka Aka.
W czasie ponad 25 lat swoją posługę w Bagandou zaznaczyło dziewięciu tarnowskich księży. Oprócz wymienionych już dwóch pierwszych proboszczów, ich następcami byli: ks. Jacek Kwiek, ks. Piotr Boraca, a po nim od kwietnia 2022 r. jest ks. Roman Marek. Powrócił tu jeszcze na dwa okresy ks. Marek Muszyński (XI 2016-III 2017 i II 2018-V 2019). Swoją misję pełnili w Bagandou księża wikariusze: ks. Mieczysław Pająk (IX 1999-V 2003), ks. Jacek Kwiek (V 2002-IX 2008), ks. Mateusz Dziedzic (IX 2009-X 2011), ks. Paweł Wróbel (IX 2013-X 2017), ks. Szymon Pietryka (X 2017-X 2018), ks. Piotr Boraca (XII 2018-V 2019), ks. Roman Marek (IX 2019-IV 2022) i od sierpnia 2022 r. ks. Krzysztof Ferenc.
Obecność misyjna diecezji tarnowskiej na tamtym terenie szybko zbiegła się ze szczególną działalnością chrześcijańskiej Caritas.
Ks. Krzysztof Czermak
